คำคู่ความและเอกสารที่ยื่นต่อศาล

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 46 กำหนดว่าเอกสารที่ทำเป็นภาษาต่างประเทศและจะใช้ในกระบวนพิจารณา ต้องมีคำแปลเป็นภาษาไทยยื่นประกอบ โดยผู้แปลต้องรับรองความถูกต้องของคำแปล ในทางปฏิบัติศาลแต่ละแห่งอาจกำหนดรายละเอียดของแบบคำรับรองต่างกัน จึงควรตรวจสอบกับเจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์หรือทนายความผู้รับผิดชอบสำนวนก่อนยื่นทุกครั้ง

คำคู่ความเป็นเอกสารที่กำหนดกรอบของคดี ถ้อยคำที่แปลคลาดเคลื่อนแม้เพียงคำเดียว เช่น การใช้คำว่า 'ผิดนัด' แทน 'ผิดสัญญา' หรือแปลวันครบกำหนดชำระผิด อาจทำให้ประเด็นข้อพิพาทเปลี่ยนไปทั้งคดี งานกลุ่มนี้จึงต้องแปลด้วยศัพท์กฎหมายไทยที่ตรงกับระบบกฎหมายไทย ไม่ใช่การแปลตามความหมายทั่วไปของคำ

เมื่อคู่ความฝ่ายหนึ่งเป็นชาวต่างชาติ มักต้องแปลสองทาง คือแปลเอกสารต่างประเทศเป็นไทยเพื่อยื่นศาล และแปลคำสั่งหรือคำพิพากษาของศาลไทยเป็นภาษาต่างประเทศเพื่อให้ลูกความอ่านเข้าใจหรือใช้ในต่างประเทศ ทั้งสองทิศทางควรใช้อภิธานศัพท์ชุดเดียวกันตลอดคดี เพื่อไม่ให้ชื่อคู่ความ ชื่อสัญญา และคำนิยามในสัญญาถูกแปลไม่ตรงกันคนละฉบับ

ทีมงานของเราแปลโดยนักแปลที่ทำงานเอกสารคดีเป็นประจำ และให้ทนายความในทีมตรวจถ้อยคำทางกฎหมายอีกชั้นก่อนออกใบรับรองคำแปล หากคดีมีวันนัดกำหนดแน่นอน โปรดแจ้งวันนัดมาก่อน เพื่อให้ทีมยืนยันกรอบเวลาที่ทำได้จริงก่อนเริ่มงาน

หมายเหตุสถานะกฎหมาย: ประเทศไทยยื่นภาคยานุวัติสารเข้าเป็นภาคีอนุสัญญากรุงเฮก ค.ศ. 1961 (Apostille) เมื่อ 30 มิถุนายน 2569 และอนุสัญญาจะมีผลบังคับใช้กับประเทศไทยในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2570 (ที่มา: HCCH) ก่อนถึงวันดังกล่าว เอกสารที่จะนำออกไปใช้ต่างประเทศ ยังต้องผ่านการรับรองนิติกรณ์ที่กรมการกงสุลและสถานทูตปลายทางตามลำดับเดิม